????? ?????

ماهیت مهریه و نکات مهم حقوقی آن نزد وکیل نادری: مهریه مالی است که بر اثر فوت، قطع عضو یا جراحت بدنی به شخص یا ورثه او تعلق می گیرد. احکام مهریه در مبحث مهریه قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 و همچنین در کتب فقهی آمده است. میزان جبران خسارات مختلف در منابع اسلامی بیان شده است. در مواردی که مبلغ معینی به عنوان مهریه تعیین نشده باشد، پولی به عنوان ارش به زیان دیده تعلق می گیرد.

مهریه در مواردی افزایش می‌یابد، مانند وقوع جنایت در مکه حرام و ماه‌های حرام که در فقه به آن غلید دیه می‌گویند.

در روایات اسلامی میزان دیه کامل بین زن و مرد و یا مسلمان و غیر مسلمان فرق می کند. البته برخی از فقها با این اختلاف مقدار مخالفند و حکم به مساوی بودن مهریه برای همه افراد می دهند.

دیه از دیدگاه اسلام

از نظر شرعی، اگر کسی همنوع خود را بکشد یا یکی از اعضای او را قطع یا مثله کند یا او را مجروح کند، باید به او یا ورثه اش مقداری پول بدهد که به آن دیه می گویند. در منابع اسلامی و متون فقهی به ازای هر نوع خسارت مبلغی ذکر شده و در مواردی که میزان آن مشخص نشده باشد به عنوان ارش در اختیار مصدوم مالی قرار می گیرد. در قرآن به موضوع پول در آیه 92 سوره نساء اشاره شده است که به آیه پول نیز معروف است.

به دلیل از دست دادن کارایی اعضای بدن

در مواردی که به عضوی خسارت ظاهری وارد نشده باشد ولی منافع و کارایی آن از بین رفته باشد به زیان دیده نیز غرامت تعلق می گیرد. مانند از دست دادن حس شنوایی یا بویایی انسان. دیه اصولاً غرامت قتل یا جراحات سهوی یا ناروا است، اما در جرایم عمدی، بزه دیدگان می توانند به جای قصاص (قصاص با وارد آوردن خسارت مشابه) دیه دریافت کنند.

تقسیمات DIY

ماهیت پرداخت با توجه به نوع خسارت وارده به انسان به پرداخت مادام العمر، پرداخت اعضاء و پرداخت بهره تقسیم شده است. رفتاری که باعث آسیب به طرف مقابل شده نیز در سه موقعیت اتفاق می افتد. در ادامه با وکیل دیه به بررسی آنها می پردازیم:

1. قصد:

آسیب عمدی طبق دستورات شرعی موجب حق قصاص (قصاص با ایجاد همان ضرر) برای متضرر می شود ولی می تواند از قصاص صرف نظر کند و مهریه بگیرد.

2. عمدا:

جانی قصد دارد عملی را انجام دهد که منجر به آسیب شود، اما قصد او این نیست که خود جنایت را انجام دهد. مانند کسی که برای ادب به دیگری ضربه می زند و آن شخص در اثر این ضربه می میرد.

3. خطای محض:

نه قصدی برای ارتکاب جرم وجود دارد و نه عملی که منجر به آن شده است. مانند زمانی که قصد شلیک به شکارچی را داشت که تیر به انسان اصابت کرد و منجر به مرگ او شد.

ماهیت مهریه و نکات مهم حقوقی آن نزد وکیل نادری: مهریه مالی است که بر اثر فوت، قطع عضو یا جراحت بدنی به شخص یا ورثه او تعلق می گیرد. احکام مهریه در مبحث مهریه قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 و همچنین در کتب فقهی آمده است. میزان جبران خسارات مختلف در منابع اسلامی بیان شده است. در مواردی که مبلغ معینی به عنوان مهریه تعیین نشده باشد، پولی به عنوان ارش به زیان دیده تعلق می گیرد.

مهریه در مواردی افزایش می‌یابد، مانند وقوع جنایت در مکه حرام و ماه‌های حرام که در فقه به آن غلید دیه می‌گویند.

در روایات اسلامی میزان دیه کامل بین زن و مرد و یا مسلمان و غیر مسلمان فرق می کند. البته برخی از فقها با این اختلاف مقدار مخالفند و حکم به مساوی بودن مهریه برای همه افراد می دهند.

دیه از دیدگاه اسلام

از نظر شرعی، اگر کسی همنوع خود را بکشد یا یکی از اعضای او را قطع یا مثله کند یا او را مجروح کند، باید به او یا ورثه اش مقداری پول بدهد که به آن دیه می گویند. در منابع اسلامی و متون فقهی به ازای هر نوع خسارت مبلغی ذکر شده و در مواردی که میزان آن مشخص نشده باشد به عنوان ارش در اختیار مصدوم مالی قرار می گیرد. در قرآن به موضوع پول در آیه 92 سوره نساء اشاره شده است که به آیه پول نیز معروف است.

به دلیل از دست دادن کارایی اعضای بدن

در مواردی که به عضوی خسارت ظاهری وارد نشده باشد ولی منافع و کارایی آن از بین رفته باشد به زیان دیده نیز غرامت تعلق می گیرد. مانند از دست دادن حس شنوایی یا بویایی انسان. دیه اصولاً غرامت قتل یا جراحات سهوی یا ناروا است، اما در جرایم عمدی، بزه دیدگان می توانند به جای قصاص (قصاص با وارد آوردن خسارت مشابه) دیه دریافت کنند.

تقسیمات DIY

ماهیت پرداخت با توجه به نوع خسارت وارده به انسان به پرداخت مادام العمر، پرداخت اعضاء و پرداخت بهره تقسیم شده است. رفتاری که باعث آسیب به طرف مقابل شده نیز در سه موقعیت اتفاق می افتد. در ادامه با وکیل دیه به بررسی آنها می پردازیم:

1. قصد:

آسیب عمدی طبق دستورات شرعی موجب حق قصاص (قصاص با ایجاد همان ضرر) برای متضرر می شود ولی می تواند از قصاص صرف نظر کند و مهریه بگیرد.

2. عمدا:

جانی قصد دارد عملی را انجام دهد که منجر به آسیب شود، اما قصد او این نیست که خود جنایت را انجام دهد. مانند کسی که برای ادب به دیگری ضربه می زند و آن شخص در اثر این ضربه می میرد.

3. خطای محض:

نه قصدی برای ارتکاب جرم وجود دارد و نه عملی که منجر به آن شده است. مانند زمانی که قصد شلیک به شکارچی را داشت که تیر به انسان اصابت کرد و منجر به مرگ او شد.